Eskiye Olan Özlem

Eskiden ne yazılar yazardım ellerimle beyaz sayfalara,
Daha yakın olurdum yazmaya sanki,
İnternet ve bilgisayar beni bu samimiyetten alıkoydu.
Artık sanal yazıyorum ve sanıyorum.

Özledim o eski hallerimi.
En iyisi gidip b ir defter ve kalem satın alıp doyasıya karalamak olmalı ilk işim.
Belki böylece eskiye olan özlemimi dindirebilirim.
Yaşasın yapabiliyorum...

Hazan

Yine geldi bir hazan ayı,
Beni bambaşka hislere iten ,
Dalıp düşündüren,
Sonbahar başı,
Eylül...

Yaşadığım çevre sararmaya başlar, hava soğur,
İçimde bir özlem belirir.

Bu ayda hepimiz için güzel geçer,
eğer Allah dilerse.

Ne Zaman?

Gerçekten ne zaman odaklanacağız?

Durup düşüneceğiz?

Ne için buradayız?

Ne zaman artık yeter deyip Rabbani bir düzene gireceğiz?

İçimizdeki sesi dinleyip kendimizi Yaratan'ın buyruğuna kurban edeceğiz?

Dünya Kargaşası

Gençlik yıllarının hazan mevsiminde okuma aşamasını geçmiş bir sınava girmiş ve bir meslek edinmiş birtakım burnu havada insanlar görüyoruz. Bunlar eşleriyle, arabalarıyla, elde ettikleri imkanlarla sosyal medya platformlarında adete bir sergi sunumunda bulunuyorlar. Öte yandan bunlar gibi başarılı olamamış insanlarda bunların paylaşımlarını görüyor ya ağzı açık kalıyor ya da "yazık şunlara kime hava atıyorlar" imasında bulunuyorlar.

Evet dünya hayatını tek boyutlu düşünenler çoğunlukta. Başarının bir devlet görevini elde etmekte bulan bu zihniyet, rahatlığı bu sayede ebedi görüyorlar. Oysa bu gerçek rahatlık değildir. Ölüm yine var, hastalık yine var, kaybetmek yine var.

Diyorum ki kendime. ey kendim sakın ha elde ettiğin mallarla kimseye gösterişte bulunma. Hakiki felah ölüm ötesi boyutta eğer rıza-i ilahiye müsait yaşadıysan vaki olacaktır.